19 november, 2013

Opinie

Het had zo mooi kunnen zijn. Maandagochtend 2 september kreeg ik, net als die week 999 anderen, in de raadszaal van het stadhuis een telefoon. Daarmee konden we vanaf dat moment Mobiel Betalen in Leiden. Het duurde tot die avond voor ik er ook mee kon bellen, maar soit.

Duizend Leidenaars fungeren dezer dagen als proefkonijn van de drie grote banken, KPN en Mastercard. We hebben er een speciale telefoon met nfc-chip en betaal-app voor cadeau gekregen. Afrekenen in winkels en horeca door even die telefoon tegen het pinapparaat te houden, dat is het idee. Er zouden 150 zaken meedoen, inmiddels zijn het er al 250. En wat was het een leuk idee. Leiden liep nu eens voorop in een kleine maar niet te vermijden technologische revolutie. En ik was een van de gelukkigen.

De volgende dag op het station haal ik speciaal koffie op het perron. Dat doe ik anders nooit. Thuis is de koffie 37 cent, beneden in de AH to go 1,50, en hier op het perron 2,20. Maar vooroplopen mag wat kosten. Want het klopt wel een beetje waarvoor een van de betrokkenen me al had gewaarschuwd: je gaat betalen nog leuk vinden.

Voor de knul die me de koffie verkoopt is het ook de eerste keer, maar hij is goed geïnstrueerd. Ik moet mijn mobiel op zijn pin-apparaat (alias: terminal) leggen, dan gaat alles vanzelf. Niet dus. Doordat ik het schermpje van de terminal niet kan zien, weet ik niet wat er misgaat, maar wel dat het niet lukt. Wat ook niet helpt is dat de klant die voor mij was, graag even meekijkt bij deze primeur, en dat mijn trein over 50 seconden vertrekt. ‘We proberen het nog eens, het gaat heel snel’, verzekert de kioskmedewerker me. Maar even later zit ik toch 2,20 aan cash armer in de Sprinter. Gelukkig had ik ook nog gewoon mijn portemonnee voor het grijpen.

Schermafbeelding 2013-11-19 om 12.50.46Sindsdien lukt het vaak genoeg ook wel. Zeker als ik bereid ben (en de caissière en de mensen in de rij achter me de tijd hebben) om mijn mobiel desnoods drie of vier keer tegen de terminal aan te houden. Niet erop, maar links ertegenaan. Ook dan kun je niet op beide schermpjes tegelijk kijken, dus het blijft afwachten wat er gebeurt.

Gisteren nog, in de Jumbo bij het station. ‘Onleesbare kaart, probeer opnieuw’, vertelt het pinapparaat me. De nieuwe poging wordt beantwoord met ‘neem uw pas’. Terwijl ondertussen mijn mobiel me vertelt ‘Druk op mobiel symbool voor meer tijd’. Ik blijf mijn nek verdraaien om op beide schermpjes te kunnen kijken en mijn hersens pijnigen over wat elke melding betekent. (Was ‘neem uw pas’ dan niet een teken dat het gelukt is?).

Zoals tijdens het oude pinnen een caissière nog wel eens uitkomst bracht door met je pasje langs haar mouw te vegen, zo blijkt het geheim nu te zitten in een andere kassa. Mijn boodschappen laten we maar even liggen, de mensen achter me kiezen een andere rij, ik volg de caissiere naar de servicebalie, en jawel: de kassa daar accepteert mijn betaaltelefoon in één keer. Waarschijnlijk ziet ze aan me dat ik me een kneus voel die zo nodig aan iets hips wou meedoen, want ze verzekert me dat het niet aan mij ligt.

Mijn twintigste gelukte betaling is een feit. Nog vijf te gaan, want contractueel hebben we ons verplicht er vijfentwintig te doen. En we hebben tot en met 30 november. Dat wordt nog flink shoppen, de komende tien dagen.

Schermafbeelding 2013-08-18 om 21.14.52Misschien moet ik mijn mobiel zo instellen dat hij kleine betalingen zonder pincode doet. Dat kan namelijk, dan hoeft er maar één keer contact te zijn, in plaats van twee keer, zoals nu. Maar dat leek me meer een volgende stap; voor als ik de techniek onder de knie heb.

Het kan ook best dat ik me te veel aantrek van de mislukkingen, of die beter onthoud. Het stel Hemacaissières bijvoorbeeld, dat ook niet snapte wat ik fout deed, en als enige troost had dat de vorige die het probeerde, een paar uur eerder, het ook niet gedaan kreeg. De Digros, waar het begrip ‘in de verkeerde rij staan’ een nieuwe dimensie kreeg toen slechts één kassa geschikt bleek voor mobiel betalen. Op het bericht dat ook de markt inmiddels meedeed aan de proef, volgde in mijn geval ook direct een desillusie. ‘Vanochtend deed hij het bij ING-klanten ook niet’, krijg ik te horen, na weer een mislukte poging. Bij De Vrolijke Noot nog wel.

Nee, leuker hoeft het betalen van mij niet te worden. Wel makkelijker.

 

Volgende artikel

Final Countdown

Nieuwsbrief

Ontvang wekelijks de beste artikelen