17 januari, 2014

Opinie

Weet u het nog, die laatste Kamerverkiezingen? Debat na praatprogramma na debat werden de kandidaten doorgezaagd over hun positie in de peilingen, hun verklaring voor zelfs de kleinste verschuiving in de peilingen, hun verwachting van de peilingen van de volgende dag. Scorebordjournalistiek waar je als kijker en kiezer niets wijzer van werd, en bovendien een methode die zijn eigen winnaars creeert. Want je moet wel heel sterk in je schoenen staan om je stem te geven aan iemand die louter nog aan het woord komt over de vraag waarom hij het zo beroerd doet. In de peilingen.

In de lokale politiek hebben we dit verschijnsel gelukkig niet. Maurice de Hond doet in Leiden niet mee. Hier kunnen media en politici het gewoon over de inhoud hebben. Hier mogen kandidaat-raadsleden in debat over hun meningen, plannen en daden, niet over hoe ze elkaars tanende danwel rijzende populariteit duiden.

Maar dan is daar opeens de ‘peilingsite’ Leidenkiest.nl. Die site is een particulier initiatief van enkele Leidenaars, onder wie één die ook lobbyt tegen een bepaald gemeentelijk plan. Of dat hem per definitie verdacht of ongeschikt maakt als opiniepeiler valt misschien nog te betwisten, maar een ingewikkelde combinatie van petten is het wel.

De methode van peilen is ook niet al te wetenschappelijk. De vraag wat we gaan stemmen wordt niet gesteld aan een willekeurige selectie stemgerechtigde Leidenaars, maar aan degenen die de moeite nemen om naar deze site te gaan. Als dit een opiniepeiling is, dan is een briefje aan de boom een buurtonderzoek.

Daar komt bij, tot nu toe hebben meer dan duizend Leidenaars op een van de kandidaten geklikt. Dat lijkt misschien heel wat, maar sommige partijen brengen 50 kandidaten in het strijdperk. Op uw stembiljet staan straks tussen de drie- en vierhonderd namen. Als die allemaal zichzelf en hun gezin zo gek hebben gekregen, dan zit je zo aan de duizend deelnemers. (En dan weet je dus alleen nog dat iedere kandidaat waarschijnlijk 3 of 4 stemmen gaat halen.) Anders gezegd: je hebt als nummer 34 van lijst 12 niet eens GeenStijl nodig om deze peiling te ‘kapen’, een groot gezin of een aantal bereidwillige collega’s is genoeg voor een opvallende score.

Wie de trouwste vriendjes heeft, wint de peiling

Campagne

Erger dan de methodologische mankementen, zijn de gevolgen voor de verkiezingscampagne. Ik noem geen namen, maar er zijn kandidaat-raadsleden van partijen die hun verkiezingsprogramma nog niet eens hebben gepresenteerd, die wel al weken via Twitter smeken of je op ze wil stemmen bij leidenkiest. En dan niet: je moet 19 maart op me stemmen omdat ik een goed idee heb voor de stad. Maar: je moet nu even naar leidenkiest, want anders val ik niet genoeg op in de peilingen. Het is een soort Voice of Holland, maar dan voordat er gezongen is. Wie de trouwste vriendjes op sociale media heeft, die wint. En wie daar niet aan meedoet, scoort slecht in ‘de peilingen’. Tot overmaat van ramp: ChristenUnie-voorman Mart Keuning is zo iemand die liever niet aan een populariteitswedstrijd meedoet, en die is in de andere peiling, van Dichtbij.nl, zelfs totaal vergeten. Daar mogen we kiezen uit twaalf in plaats van dertien partijen.

Het is een experiment in het gebruik van social media, stelt Leidenkiest zelf op zijn website. Zullen we het experiment maar als mislukt beschouwen? En de campagne verder op inhoud voeren?

Schermafbeelding 2014-01-17 om 11.48.23

Nieuwsbrief

Ontvang wekelijks de beste artikelen